Schilderen met woorden

Anton Valens e-handtekening

e-handtekening

Van Anton Valens zeggen ze dat hij schildert met woorden. Zijn boek ‘ONT’ stond dit jaar als tweede op de lijst van mijn leeskring.

De schrijver gaf een lezing in de bibliotheek van Stadskanaal, waar natuurlijk in de pauze werd gesigneerd. Ik had mijn e-reader bij me en ontving hierop ‘de eerste e-handtekening van Anton Valens’.

Het humoristische verhaal ‘ONT’speelt zich voor een deel af in Groningen op een zolder woning vlak bij de Der Aa-kerk. De kerk die zichtbaar is op de cover van het boek.

Met de volgende achtenzestig woorden won Anton Valens de Tzum-prijs 2013. Deze prijs bestaat uit een euro per woord uit de openingszin van het boek.

Het was dinsdagavond kwart voor acht en een van de laatste dagen van oktober in het roemruchte stervensjaar van de gulden, dat schitterende, harde betaalmiddel met zijn waaier van kleurige biljetten als de staart van een paradijsvogel, dat met goedvinden van de kroon door de directeur van De Nederlandsche Bank verkwanseld werd voor een grauwe eenheidsmunt waar er al zoveel van zijn en die de ‘euro’ wordt genoemd.

De Groningse Martinitoren en de Der Aa-kerk, de Prinsentuin, het Van Starkenborghkanaal en zelfs de openbare toiletten onder de Grote Markt, zijn de plekken waar zijn roman speelt. De hoofdpersoon Isebrand Schut krijgt daar een baantje via een uitzendbureau.

Een openbaar toilet als inspiratiebron? Dat wekte mijn nieuwsgierigheid. Hoe zou het eruit zien? In Groningen is het bekend als de ‘ondergrondse’ wat in het boek verwordt tot ‘metro’. Het blijkt een bijzondere inrichting te zijn met een eigen ingang voor mannen en vrouwen. Trappen met balustrades van graniet, met een sierlijke ijzeren krul en hekwerk versierd, werkelijk bijzonder.

Het is van stadsarchitect Siebe Jan Bouma (Groningen 1899 – Den Haag 1959), die werkte in de stijl van Art deco en Amsterdamse school. Hij ontwierp het huidige Grafisch Museum, de toegang tot een begraafplaats, een flink aantal monumentale scholen, een brugwachtershuis en andere gebouwen voor gemeentelijke voorzieningen.

Tja, ik kreeg gewoon de kriebels en van deze ondergrondse maakte ik beide illustraties.
ont_art
krul_art

Alberto Blanco & Barber van de Pol

Hemel

Nostalgia

por Alberto Blanco

Allí está el cielo: ahora veo.
Allí está el cielo abierto,
esperando por lo mejor de mí.

Atrás quedan los padres
los amigos, los consejos
Los juguetes soñados en la infancia,
el árbol de los deseos,
la noche al fondo de la alberca,
el parque del primer beso.

Lo veo todo a la distancia
como un cuerpo que se despierta
al fondo de un paisaje.

Lo veo como si no fuera cierto.
Hemos venido a la vida
a despedirnos de todo lo que amamos,
de aquello que nos fue dado,
de todos los que queremos.
Pero justamente allí está el cielo.

Heimwee

door Alberto Blanco, vertaling Barber van de Pol

Daar is de hemel: zie ik nu.
Daar is de open hemel,
die op het beste van mij wacht.

Achter blijven de ouders
de vrienden, al hun raad
Het gedroomde speelgoed in de kindertijd,
de boom van de wensen,
de avond op de bodem van de vijver,
het park van de eerste kus.

Ik zie het allemaal op afstand
als een  lichaam dat ontwaakt
in de diepte van een landschap

Ik zie het alsof het niet waar is.
Wij zijn gekomen naar het leven
om te scheiden van alles wat ons dierbaar is,
van dat wat ons gegeven werd
van alle mensen die ons lief zijn.
Maar juist daar is de hemel.

Vandaag via internet kennis gemaakt met twee heel bijzondere mensen. Alberto Blanco een dichter uit Mexico en Barber van de Pol een vertaalster uit Nederland. Twee grootheden aan wie zo’n klein berichtje nauwelijks recht doet. Hij wordt gezien als één van Mexico’s grote dichters, die ook boeken en essays schreef. Zij vertaalde dit gedicht en daarnaast nog vele boeken en andere werken vanuit Latijns Amerika naar het Nederlands en schreef zelf ook bijzondere boeken en essays.

Twee fenomenen bij wie je je niet hoeft te vervelen. Ze bezorgde me een zwerftocht tussen Spaanse gedichten en vertaalsites, Nederlandse boeken. Onderweg surfend van het één naar het ander botste ik op een ‘soundcloud’.  Mooi, geweldig (zou Erika Terpstra zeggen).